How We React and How We Recover CD

How We React and How We Recover, het nieuwe album van drievoudig Tony Award-winnaar Jason Robert Brown. Zijn eerste soloplaat in meer dan tien jaar is een politiek geladen, verstrekkende beschouwing over liefde, familie en muziek.

How We React and How We Recover – deels een reactie op ons gespannen politieke klimaat, deels een portret van een zich ontwikkelende hedendaagse artiest – is Browns definitieve interpretatie van zijn eigen composities, vol emotie, ruime muzikale energie en symfonische zwier. "Ik ben opgegroeid met Billy Joel en Joni Mitchell, maar ook met Stephen Sondheim en Leonard Bernstein," zegt Brown. "Al die invloeden zitten in het werk. Dit album heeft een specifiek emotioneel palet en een muzikale esthetiek die tussen rock 'n' roll, jazz, folk, gospel en Broadway ligt."

Het openingsnummer "Hope," geschreven op de ochtend na de noodlottige Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016, moest de toon van de plaat zetten. "Het gaat over hoop hebben wanneer je geen enkele reden hebt om hoopvol te zijn, en proberen de positieve energie van het leven in slechte tijden te vangen. Het blijft moeilijk voor me om het te zingen; het is een heel directe uiting van een heel moeilijk emotioneel moment." Uiteindelijkhet album gaat over, zoals het nummer "Hope" zelf zegt, een kracht van het goede zijn "ondanks alles wat belachelijk en verdrietig is."

"De schietpartij op de Sandy Hook-school heeft me gewoon gebroken," vervolgt Brown. "Mijn dochter was even oud als die kinderen en het zette me ertoe aan iets te doen, wat dan ook, aan de plaag van vuurwapens in dit land. Uiteindelijk schreef ik 'A Song About Your Gun.' Ik moest mijn woede uiten, niet alleen over het doden van onschuldige mensen, maar ook over de fetisjering van dit wapen. Dit object is op een voetstuk geplaatst om een symbool te worden van wie wij als land zouden moeten zijn. Ik begon dit nummer te schrijven om met die woede om te gaan en nu is het mijn belangrijkste maatschappelijke kwestie geworden."

"All Things in Time" – het nummer dat het album zijn titel geeft – sluit veel van Browns concerten af. Met een rustig en helder optimisme zegt het nummer: "we kunnen niet voorspellen wat er gebeurt, het enige wat we in de hand hebben is hoe we reageren en hoe we herstellen." "Die regel vat zowel het album als hoe het is om in deze gekke tijd te leven mooi samen," legt Brown uit. "Laten we het gewoon samen volhouden. Het maakt niet uit of ik het echt geloof, wat telt is dat ik het moet geloven."

Andere hoogtepuntenDe liedjes zijn onder meer "Fifty Years Long", Jason's lyrische nummer dat oorspronkelijk werd geschreven voor een lang getrouwd stel dat hij niet kende, maar dat uiteindelijk niet alleen zijn eigen huwelijk onderzocht, maar ook dat van zijn ouders en de essentie van relaties, en hoe die worden beïnvloed door de gemeenschap, geluk en hard werk. "Melinda", doordrenkt van de chaos en energie van bigband-Latijnse ritmes, gaat over een opkomende salsamuzikant in de smeltkroes van New York City in de jaren 70.

"Hallowed Ground" – een aanstekelijk percussief chamberpop-nummer – is geïnspireerd door het bezoek van zijn dochter aan hetzelfde podiumkunstenkamp dat Brown in zijn vormende jaren bezocht, en door de emoties die het zien van haar ontluikende muzikale talent bij hem opriep. "Vader zijn is wat ik moest doen om schrijver te kunnen blijven," reflecteert hij. "Er waren dingen waarvan ik niet wist hoe ik me erover moest voelen, emoties waarvan ik niet wist dat ze bestonden, of hoe ik ze moest uiten. Ik heb al alles gezegd wat er over mezelf te zeggen valt. Het is heel anders wanneer je verantwoordelijk bent voor andere mensen en elk facet van hun leven."

De Grammy-genomineerde zangeres Kate McGarry leent haar stem aan het bitterzoete, door bossa nova geïnspireerde "One More Thing Than I Can Handle". Brown herinnerde zich: "Ik was verbluft door haar technisch vernuft en ongelooflijke muzikaliteit, maar ze heeft ook echt een band met de teksten. Ik voel me vereerd dat ze deel uitmaakt van het album. Ze is een bijzondere artiest."

"Wait 'Till You See What's Next" – het uitbundige slotnummer van het album – was oorspronkelijk geschreven als finale van de Broadway-musical Prince of Broadway, een eerbetoon aan Browns mentor, de geroemde regisseur Hal Prince. Brown verzorgde de arrangementen, orkestraties en muzikale supervisie en was coproducent van het castalbum voor Ghostlight Records. "Als optimist gelooft Hal oprecht dat er goede dingen gaan gebeuren," zegt Brown. "Zijn hele leven en carrière zijn gebaseerd op niet de veronderstelling, maar de letterlijke wetenschap dat alles precies zo zal uitpakken als je wilt. Hij gaat altijd vooruit met positiviteit en geloof in de toekomst. Dit nummer is geschreven in Hals stem, maar door het op het album te zingen, begon ik die eigenschap in mezelf te vinden. De wereld is nu ruw, maar wacht maar tot je ziet wat er hierna komt. Laten we vieren wat eraan komt."

How We React and How We Recover is geproduceerd door Jason Robert Brown en Jeffery Lesser. Stacey Mindich en Kurt Deutsch zijn uitvoerend producent.

Brown heeft ookis vertegenwoordigd op Ghostlight Records met zijn debuutsoloalbum – Wearing Someone Else's Clothes – naast The Last Five Years (originele Off-Broadway castalbum uit 2002, Off-Broadway castalbum van de revival uit 2013 en de soundtrack van de film uit 2015), en de originele Broadway castalbums van 13 en The Bridges of Madison County.